Stephen bij It Wolwêzen. Binnenkort verruilt hij zijn woonplek voor een eigen woning, met thuisbegeleiding vanuit It Wolwêzen.
Twintig jaar geleden kreeg It Wolwêzen in De Knipe vorm vanuit een heldere gedachte: het boerenleven verbinden met de begeleiding van mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Vanuit die gedachte groeide een plek waar mensen elkaar ontmoeten, ontdekken wat ze kunnen en nieuwe stappen zetten.
Het begin: ‘Henk en Anoek’
“In 2006 ontstond bij ons het idee om het onderwijs en het boerenleven te verbinden. We hadden allebei een achtergrond in het onderwijs en ervaring met kinderen met gedragsproblemen. De rust op het erf, het buiten zijn en het werken met dieren boden mogelijkheden om kinderen op een andere manier te laten ontdekken wat ze kunnen. Daarin zagen we de kracht van deze plek.”
Ontwikkeling
“Als we terugkijken op de afgelopen twintig jaar, is er geleidelijk steeds iets bijgekomen. We begonnen klein en merkten dat de vragen van cliënten veranderden. Daar bewogen we in mee.
Vanaf het begin speelde dagbesteding een belangrijke rol. Op het erf en op melkveebedrijf Kramer gingen cliënten aan de slag met dieren, buitenwerk, techniek of creatieve activiteiten.
Ook de vragen rondom wonen en begeleiding veranderden. In het hoofdgebouw wonen cliënten die voorzieningen delen. Later kwamen er appartementen met eigen voorzieningen, waar cliënten zelfstandiger wonen met begeleiding in de buurt. Inmiddels begeleiden we ook cliënten die zelfstandig buiten It Wolwêzen wonen, bij hen thuis.
Het logeerhuis kwam voort uit gesprekken met gezinnen. Ouders vertelden dat het soms prettig en nodig was als hun kind een weekend ergens anders kon verblijven. Voor kinderen biedt het logeren een andere omgeving, activiteiten en contact met anderen. Tegelijkertijd geeft het ouders en de rest van het gezin even ruimte thuis.
Ook onze achtergrond in het onderwijs kwam terug. We ontmoetten kinderen en jongeren voor wie naar school gaan tijdelijk niet lukte en vroegen ons af wat we voor hen konden betekenen. Zo ontstonden de onderwijs-zorgarrangementen. It Wolwêzen is niet volgens een vooraf bedacht plan geworden wat het nu is. Veel ontstond door te kijken en te luisteren naar wat er nodig was. Dat is in al die jaren hetzelfde gebleven.”
Eigen tempo: ‘Stephen’
Hoe die ontwikkeling er in de praktijk uit kan zien, weet Stephen als geen ander. Hij begon met dagbesteding en woont inmiddels bij It Wolwêzen. Hij vertelt:
“Toen ik bij It Wolwêzen kwam, leefde ik vrij geïsoleerd. Ik zat veel op mijn kamer en was vooral bezig met gamen. Ik begon met dagbesteding, kwam langzaam meer onder de mensen en later werd It Wolwêzen ook mijn woonplek.
In de jaren daarna heb ik nieuwe stappen gezet. Inmiddels volg ik de opleiding Helpende Zorg en Welzijn. It Wolwêzen is voor mij een fijne en vertrouwde plek geworden. Af en toe help ik nog mee met de verzorging van de dieren, iets wat ik leuk vind.
Binnenkort staat er opnieuw een grote stap voor de deur: ik ga zelfstandig wonen. Helemaal afscheid nemen hoeft gelukkig niet, want ik blijf thuisbegeleiding krijgen. Als ik terugkijk naar waar ik begon en waar ik nu sta, is er veel veranderd.”
“Hier ontdekte ik hoe ik mijzelf kon zijn.”
Het verhaal van Stephen laat zien waar It Wolwêzen al twintig jaar voor staat: een plek waar zorg en ontwikkeling hand in hand gaan en iedereen op zijn eigen tempo stappen kan zetten. Het uitgangspunt blijft hetzelfde: kijken naar wat wél kan.
