Een verpleegkundige van Antonius thuiszorg zwaait naar haar cliënt.
Voor mensen met Parkinson of Parkinsonisme bestaat goede zorg uit meer dan een bezoek aan het ziekenhuis. Juist in het dagelijks leven ontstaan vragen en situaties die van invloed zijn op hun welzijn en zelfstandigheid. Daarom biedt Antonius de mogelijkheid om een Parkinsonverpleegkundige thuis in te schakelen.
Het aantal mensen dat met Parkinson leeft, neemt de komende jaren verder toe. Dat maakt goede, toegankelijke en goed afgestemde zorg steeds belangrijker. Zeker wanneer er patiënten zijn die moeite hebben om naar het ziekenhuis te komen. „Reizen is te belastend voor sommige mensen met Parkinson,” legt Lonnie de Jong-Bloem uit. „Mede daarom ontstond de behoefte aan ondersteuning van een Parkinson verpleegkundige thuis.”
Ontstaan uit behoefte
Verpleegkundig consulenten Parkinson Lonnie de Jong-Bloem en Jacoba van den Berg-Engelmoer zien iedere dag van dichtbij wat de ziekte écht betekent voor het dagelijks leven van een cliënt. Zij begeleiden cliënten en hun familie die leven met Parkinson in hun eigen woonomgeving en vormen zo de brug tussen ziekenhuis- en thuiszorg. De zorg sluit zo naadloos aan bij wat iemand op dat moment nodig heeft en vindt plaats op de juiste plek.
Omdat Antonius zowel een ziekenhuis als een thuiszorgorganisatie is, zijn de lijnen tussen de polikliniek neurologie en de zorg bij de patiënt thuis uitzonderlijk kort. Een mooi voorbeeld van passende zorg, die zoveel mogelijk dichtbij de patiënt wordt georganiseerd. Vaak worden Jacoba en Lonnie ingeschakeld door Jolanda Haanstra (Verpleegkundig consulent Parkinson), Willie Boringa-Tol, Tecla Hettinga of Ina Storm (Verpleegkundig specialisten Parkinson) uit het ziekenhuis. Ze bezoeken cliënten thuis, in hun eigen vertrouwde omgeving.
‘Thuis krijg je een veel completer beeld van iemand’
Eerlijk beeld
Volgens Jacoba geeft juist de thuissituatie het meest eerlijke beeld van hoe het met iemand gaat. „Juist thuis krijg je een veel completer beeld van iemand. Tijdens mijn bezoeken hoor en zie ik welke klachten de cliënt ervaart, maar ook wat voor hem of haar belangrijk is. Ik kijk naar de wensen van de cliënt en respecteer die.”
Daarnaast spelen ook de kleine details een belangrijke rol. „Als iemand mij iets te drinken aanbiedt, zie ik meteen hoe diegene beweegt”, legt Jacoba uit. „Zulke alledaagse momenten laten écht zien hoe het in de praktijk gaat en waar het lastig wordt voor de cliënt. In een poli-setting is dat toch anders; daar weet iemand zich vaak net even op te laden. Zo komen we samen, als ziekenhuis en thuiszorg, tot een compleet beeld van de zorgvrager.”
Kwaliteit van leven
Parkinson is een complexe ziekte die verder gaat dan alleen motorische problemen. Non-motorische klachten, zoals slaapproblemen, stemmingswisselingen en cognitieve veranderingen, zijn vaak het meest belastend. Antonius werkt eraan om deze aspecten te signaleren en de juiste zorg in te zetten, zonder een overkill aan hulpverleners. Voor iemand met Parkinson is het belangrijk dat de zorg niet stopt zodra de deur van het ziekenhuis achter je dichtvalt.
Lonnie, Jacoba en haar collega’s zien daarom niet alleen mensen met Parkinson in het ziekenhuis en bij hen thuis, maar bieden ook ondersteuning aan mantelzorgers en verzorgen voorlichting aan verschillende thuiszorgteams. Daarbij hebben Jacoba en Lonnie niet alleen oog voor de cliënt zelf, maar nadrukkelijk ook voor de naasten. „Is de mantelzorger bijvoorbeeld overbelast? En is er misschien extra ondersteuning vanuit de thuiszorg nodig? Samen kijken we naar wat nodig is om de kwaliteit van leven zo optimaal mogelijk te houden.’’
Samenwerking ziekenhuis en thuiszorg
„Een goede samenwerking tussen ziekenhuis en thuiszorg is van groot belang voor de patiënt”, aldus Lonnie. Ze maakte na jaren werken in de thuiszorg als Parkinsonverpleegkundige een tijdelijke overstap naar het ziekenhuis. Nu ze weer terug is in de thuiszorg, weet ze als geen ander hoe belangrijk de korte lijnen tussen ziekenhuis en thuiszorg zijn. „We hebben wekelijks overleg en kunnen in zowel het ziekenhuissysteem als het thuiszorgsysteem werken. Dat geeft ons een compleet beeld van de patiënt,” vertelt Lonnie.
„Voor iemand met Parkinson is het fijn als zorgverleners elkaar weten te vinden”, ervaren Lonnie en Jacoba. „Je wilt niet steeds opnieuw je verhaal hoeven vertellen, maar vooral weten: wie helpt mij verder? Je kunt iemand in het ziekenhuis heel goed behandelen, maar je moet ook weten hoe het thuis gaat. Daar zie je wat iemand in het dagelijks leven nodig heeft. Daarom is het mooi dat we de zorg goed op elkaar afstemmen. Ook voor onze collega’s en de zorg die zij leveren in het ziekenhuis.”
Passie voor het vak
Wat Lonnie en Jacoba drijft, is de mens achter de diagnose Parkinson. „Ik vind het altijd weer een cadeautje om bij mensen thuis te komen en hun verhalen te mogen horen”, vertelt Lonnie. „Nu ik de zorg in het ziekenhuis heb beleefd en terug ben in de thuiszorg, weet ik hoe de samenwerking optimaal ingericht kan worden. Deze combinatie maakt mijn werk heel speciaal.”
